(1)
Twee vrouwen stonden vorig jaar met een klein team op een Paranormale beurs in Haarlem. Met een eigen stand. Wat deden ze daar?
Carla: We gingen er naartoe om voor mensen te bidden. Ieder weekend worden er door het hele land beurzen georganiseerd vanuit Paraview en omdat het deze keer in de buurt was en ik twee mensen kende die ook graag mee wilden hebben we Paraview benaderd en er was plek voor ons.
Hoe kwamen jullie er op om daar te gaan staan?
‘We gaan lekker naar de paranormale beurs om voor mensen te bidden’ klinkt niet als iets wat je zo maar even doet.
Marlieke: Carla heeft dit eerder gedaan en ik had een artikel van haar gelezen wat hierover ging en wat me heel erg aansprak dus ik belde op om te vragen of ik ook een keer mee kon.
Waarom?
Marlieke: Omdat ik denk dat mensen die naar een paranormale beurs gaan zoekende zijn en ik wilde graag laten weten dat er een echte bron van liefde is. Iedereen is naar mijn inzicht op zoek naar echte liefde. Het is mijn manier om af te gaan op mensen die zoeken naar het spirituele, naar meer in het leven dan wat ze nu hebben. Er is voor mij geen doelgroep, of een bepaalde leeftijdsgroep, maar ik zoek gewoonweg mensen met ‘open harten’. Als je naar een paranormale beurs gaat is je hart open, denk ik. En ik wil zulke mensen heel graag laten weten dat er een bron van liefde is die onuitputtelijk en onvoorwaardelijk is. Want Ik heb gezien, dat er heel veel voorwaardelijk is, en allerlei rituelen die je moet doen.
Wat moeten mensen volgens jou allemaal doen om datgene te bereiken wat bij verschillende stands aangeprezen of aangeboden wordt?
Marlieke: Om te beginnen; een hoop geld uitgeven. We hebben besloten om onze consulten daarom gratis te geven. Ik krijg het gevoel dat mensen hard moeten werken om meer dan het gewone te vinden in het leven, ze moeten het verdienen. Je komt niet zo makkelijk het volgende level in. Je moet bepaalde dingen aanschaffen om vervolgens goed te kunnen functioneren in het leven. Het is voor mijn gevoel nogal veel van ‘als jij dit doet dan krijg je dat.’ Jezus is in feite gratis. Hij zegt: ‘ik geef je liefde, of je het nu ontvangt of niet, ik geef het je sowieso.’ En dat is onvoorwaardelijk en oneindig; het stopt nooit.
Sommige mensen zullen misschien zeggen ‘ja, dat klinkt leuk, maar als ik een gemiddelde kerk binnenkom dan moet er ook heel veel.’
Marlieke: Nou, dan geef ik ze groot gelijk. Voor mij is kerk of gemeente een onderlinge relatie tussen mensen en niet per definitie een bepaald gebouw waar heel veel structuur en regels gelden. Op zich kan dat goed zijn, maar ik heb zelf gemerkt dat het ook anders kan. Carla: Ik heb tot nu toe zo’n zes of zeven keer op een paranormale beurs gestaan, maar deze keer was het opvallend hoe snel
het in de gesprekken ging over ‘de kerk’ en dogma’s. En wat me deze keer opviel is dat mensen snel doorhadden dat we christenen zijn.
Marlieke: Ik heb mensen gesproken die het verrassend vonden dat wij liefdevol overkwamen naar hen terwijl ze bij de ingang van de beurs mensen waren tegengekomen die dingen zeiden als ‘wat ga je daar toch doen’ en ‘doe het toch niet, want het is zo slecht voor je.’ Er stonden buiten christenen uit kerken om te waarschuwen voor wat er binnen gebeurde. En bezoekers die naar onze stand kwamen viel het op dat onze benadering daarvan verschilde. Wij waren gewoon in de beurs
aanwezig en ‘omarmden’ de bezoekers als het ware en vertelde hun wat zij wilden weten. En dat zonder veroordeling want het gaat ons om die liefde en niet om mensen te overtuigen.
Wat ging er door jullie heen toen jullie hoorden dat, terwijl jullie als gelovige mensen daar binnen stonden om anderen iets mee te geven van die liefde die je noemt, er buiten andere gelovigen stonden die mensen daar probeerden weg te houden?
Marlieke: Ik ben ook zo geweest. Het was vroeger ook mijn vertuiging om mensen te willen redden uit dergelijke ‘spirituele bolwerken.’ Nu denk ik daar heel anders over. Het is een soort proces. Ik baal ervan dat christenen bekend staan om hun veroordeling van niet-christenen, ‘de wereld’ zoals wij dat wel eens plegen te oemen. Het spijt me dat christenen zo kunnen reageren. Maar aan de andere kant ben ik zelf ook zo geweest dus wat moet ik er over zeggen. Ik begrijp het ook.
Hoe zag de stand er uit?
Carla: We hebben de stand aangekleed met een zwart kleed en er wat doeken overheen gedrapeerd, roze vitrage stof, zeg maar een ‘spirituele’ look. We hadden ook kaarsjes, dat zie je sowieso veel bij stands op de paranormale beurs. Licht is een herkenbaar symbool. En we hebben we een bos bloemen neergezet om het verder op te fleuren. We hadden bordjes gemaakt waarop ‘ervaar de kracht van gebed’ en ‘divine touch’ stond en wat foldertjes neergelegd. En we hadden een glazen kom waar we allemaal teksten in hadden gedaan, onder andere teksten uit de Bijbel. We vroegen mensen die langsliepen of ze een kaartje wilden trekken. We vertelden dat het om Bijbelteksten ging want we wilden mensen er niet laten ‘instinken.’ Maar het was een leuke manier om met mensen in contact te komen. De meeste mensen die we vroegen om een kaartje te trekken wilden wel.
Waren er ook mensen die zoiets hadden van ‘ha, daar is de kristallen bol, ik kan gaan zitten voor een reading’?
Marlieke: Ja, dat werd zeker gedacht!
Was dat een bewuste keuze, om iets te gebruiken wat op een kristallen bol leek?
Marlieke: Ja, we wilden het luchtig houden en ons aanpassen aan de mensen. Niet in de spirituele zin maar qua stijl. Carla: Ik vind het belangrijk om een van hen te zijn. Je bent gewoon een van de vele stands. Komt het allemaal op hetzelfde neer voor mensen die hun ding doen op een paranormale beurs? Carla: Nou, we zien wel dat andere standhouders nogal hun territorium afbakenen, met wierook, met veertjes en allerlei rituelen.
Deden jullie dat ook, door de grond te zegenen of geestelijke liederen te zingen?
Carla: Dansen met vlaggen, haha! Nee, serieus, wat wij zelf deden was aan het begin samen het avondmaal vieren. Dat vond ik wel heel gaaf om te doen. Het werd een plek waar God met zijn aanwezigheid kon zijn. Daar vertrouw ik op. Marlieke: We waren een, de neuzen stonden dezelfde kant op. En we genoten van kerk zijn onderling. Het was een goed beginpunt voor een dag bidden op de paranormale beurs.
Het klinkt alsof jullie zomaar ergens samen kwamen rond Jezus en iedereen maar gewoon binnen kon lopen.
Carla: Ja, iedereen kon meeproeven en weer verder gaan.
Jij hebt dit eerder gedaan, Carla. Gaat het altijd zo?
Carla: Toen ik jaren geleden het idee kreeg om dit te doen heb ik Paraview gebeld. Maar dat was niet zo handig, want ik deed het op eigen houtje. Niet zo’n goed idee. Maar later ontmoette ik iemand die dit ook deed en die heb ik gevraagd hoe, en toen ben ik zelf uiteindelijk ook gegaan. Wat ik ondertussen heb geleerd is dat het best wel belangrijk is met wat voor team je er staat. Je wilt wel allemaal op een lijn zitten. We staan er niet om te evangeliseren.
Marlieke: Het is niet ons directe doel om mensen te bekeren of te overtuigen, alsof we zouden willen zeggen dat mensen het fout doen en wij de oplossing hebben. Carla: We staan daar om mensen iets te laten proeven van de liefde van God en we laten het daarbij. En dat is best wel tricky want het gebeurd wel dat mensen die ons team versterken bezoekers van een beurs naar een kerk willen sturen of op een andere manier willen doorverwijzen. We hebben dat zelf ook wel eens geprobeerd maar deze keer hadden we het gevoel dat het zo goed is. God gaat wel verder met deze mensen en wij hoeven dat helemaal niet te gaan regelen. Dat maakt het ook meer ontspannend. Het loslaten van dingen waar je geen controle over hebt.
Gaan jullie dit nog vaker doen?
Marlieke: Ik ga het zeker vaker doen. Ik voelde me daar zo op mijn plek. En God had gesproken dat ik daar heen zou kunnen. ‘God had gesproken’, wat bedoel je daar precies mee? Marlieke: Ik ben vaak in Mozambique geweest en heb daar te maken gehad met plaatselijke hekserij en op de een of andere manier kan ik er wat mee als er een crisis situatie is. Dus ook in de spirituele wereld. Dan voel ik me een warrior en kan God me inzetten, en dan krijg ik inspiratie zodat ik kan gaan plannen. Deze keer ook, ik was er al over aan het denken toen Carla me meevroeg en ik kreeg door een droom inzicht op wat voor manier ik mee kon werken.
Hoe werkt dat dan? Want het klinkt nu als e-mails van God.
Marlieke: Ik droomde dat God zei: ‘vechten voor mij is ontspannend, als zappen voor de TV. Want ik doe het werk, ik heb het al volbracht.’ Maar hij zei ook: ‘kom in beweging.’ Ik had daar een ander soort gevoel bij dan een droom waarin ik mijn dag verwerk. Ik ben erover gaan bidden en ik kreeg een tekst uit de Bijbel in gedachten waarin ‘toevallig’ hetzelfde stond en ik zag daar een beeld bij en alles klopte. Zo spreekt God tegen mij. Carla: Ik ben zelf anderhalve week voorbereidend bezig geweest en na de beursdag een week aan het verwerken dus het is geen gemakkelijk proces. Het is in spiritueel opzicht best wel strijdbaar wat we doen, het is niet iets dat ik zo even tussendoor kan doen.
Zouden jullie andere mensen ook aanmoedigen om te doen wat jullie doen?
Carla: Ik vind het wel moeilijk. Ik wil niet zeggen dat wij het beste weten hoe het moet. Maar het vergt wel een bepaalde tactiek wat betreft je omgang met mensen. Je moet dit niet zomaar gaan doen. Ik moest het zelf ook eerst leren. Marlieke: Je moet het alleen doen als je zeker weet dat God het zegt. En niet in je eentje.
Hebben jullie persoonlijke ervaringen met sommige dingen die op de paranormale beurs aangeprezen worden?
Marlieke: Ik ben zelf profetisch, en dat is in mijn beleving de positieve kant, zeg maar de ‘Jezus kant’ van een paragnost zijn. En daarom heb ik veel interesse in het spirituele omdat ik Jezus ken en het profetische heel interessant vind. Ik heb zelf nooit Tarot kaarten laten leggen of zo, maar het spanningsveld heeft zeker mijn interesse. Als ik horoscopen zie dan kies ik er bewust voor om ze niet te lezen, omdat het profetische een talent is wat God aan mij gegeven heeft. En ik geloof dat, als je niet in Jezus gelooft, het uit een andere bron kan komen. Vanuit mijn belangstelling en interesse deel ik het graag met anderen. Ik hoorde ooit van iemand die een eigen praktijk had, vergelijkbaar met dingen die op paranormale beurzen aangeboden worden, en die, toen ze in Jezus begon te geloven, zei: ‘ik trek de stekker uit die hemel en ik plug ‘m in de hemel van Jezus. De principes zijn hetzelfde alleen de bron is totaal anders. Voor mijn gevoel kan ik ook wel de mensen begrijpen die op een paranormale beurs staan. Alleen de stekker zit in een andere hemel.
Hebben jullie tijdens zo’n dagje op de beurs ook contact met andere standhouders? Hoe zien ze jullie en jullie hen?
Carla: We merken dat sommige standhouders het helemaal geweldig vinden dat we er staan en komen spontaan naar ons toe met open vragen over wat we doen. En anderen maken geen contact omdat ze het wellicht moeilijk kunnen plaatsen. Een van de standhouders kwam langs en wilde zelf gebed ontvangen en ze ging lekker op de stoel zitten terwijl wij voor haar baden. Ze ervoer ook van alles en het was best wel intens. Ze bedankte ons en gaf zelfs een cadeautje maar dat hebben we uiteindelijk weer teruggegeven. Het was een voorwerp waar niet zoveel mee konden. We begrepen haar gebaar van dankbaarheid. Maar dat was even lastig.
Je kon het echt niet aannemen?
Marlieke: We namen het wel aan. Maar toen we erover spraken met elkaar werd het duidelijk dat we het voorwerp niet mee naar huis wilden nemen. We wilden haar belangeloos helpen en omarmen als medemens. Maar we willen niet de geesten ontvangen. Dus we hebben gezocht naar een manier waarop we haar niet afwezen, maar ook onze eigen principes niet verloochenden. Dus we bedankten haar hartelijk voor wat ze ons gaf maar we maakten duidelijk dat een consult echt gratis is. En dat we er niets voor terug hoeven hebben. We namen zeg maar afstand van wat het voorwerp vertegenwoordigde, maar zeker niet van onze collega standhouder!
Wat voor ervaringen had je nog meer die dag?
Marlieke: Een van onze medewerkers had het verlangen om voor mensen te bidden die rugklachten hadden vanwege verschil in beenlengte. En bij elke persoon waar hij voor bad had het effect. Soms gebeurde er al wat voordat hij iemands been vastpakte. Het was heel bijzonder. Sommige benen herstelden tot wel drie centimeter. Carla: Ik stond er nogal kritisch tegenover maar ik vond het ook wel heel apart. Sommige mensen riepen het uit als het hun been een stukje herstelde. Zo van, wat moeten we daar nu mee? Op een gegeven moment kwamen er allerlei mensen omheen staan en werd het een soort happening. Nou ja, het was een mooie manier om mensen zo over Jezus te vertellen.
Marlieke: En mensen namen ons ook in vertrouwen, vertelden ons hun levensverhaal en we konden daardoor specifiek voor hen bidden, en profetieën doorgeven. Sommige mensen vertelden ons dat ze een zuiverheid opmerkten die ze niet bij andere stands hadden ervaren. We konden soms echt de kracht voelen; de Heilige Geest aan het werk; sprekend tot de harten van mensen en we merkten dat mensen geraakt werden.
Ondertussen staan er christenen buiten bezoekers te waarschuwen. Sommige van die christenen waarschuwen zelfs tegen fantasie verhalen die op een vage manier aan paranormale zaken refereren en 'duivelse' popmuziek. Jullie niet. Jullie gaan gewoon naar binnen als ‘een van hen.’ Ik snap er niets meer van! Waar gaat dat verschil eigenlijk over?
Marlieke: Het komt op mij bijna over als angst. Zo van, we moeten daar wegblijven want straks gaat het mis. Maar ik denk dat Jezus altijd groter is. Op plekken zoals de paranormale beurs waar we stonden moet je zeker weten wat je doet en dat Jezus met je is. Maar Jezus is altijd groter en angst is niet onze leider, Jezus is onze leider.
De bezoekers die langs jullie stand zijn geweest gaan daarna misschien nog voor een Reiki behandeling, een reading, of schrijven zich gezellig in voor een Wicca cursus. Zien jullie dat als verlies?
Carla: Ik weet nog wel dat iemand bij een eerdere beurs heel bewust een persoonlijke keuze maakte om haar hele leven aan Jezus te geven. Dus wij baden voor haar, alles erop en eraan, en we verwezen haar zelfs door naar een kerk, en daarna zag ik haar verder gaan op de beurs. Ze ging vrolijk verder zoeken. Maar je kunt ook niet verwachten dat iemand meteen een bepaald onderscheid maakt. Ik ga het in ieder geval niet meer beredeneren, dat moet God verder uitzoeken. In het geval van iemand die zich heeft opengesteld voor de Heilige Geest wil ik erop wil vertrouwen dat de Heilige Geest het
verder zal uitwerken. Misschien komt ze later een christen tegen…
Marlieke: God heeft ook geleid dat ze ons tegenkwam. Dan kan hij blijven doen. Hij zal volhouden.
God geeft niet op na een keer aankloppen.
banner foto: Marion Altena